Het contact met meneer en mevrouw was prettig, en ook de proefrit voldeed aan hun verwachtingen. Tijd voor een tweede kop koffie dus, en daarmee een mooi moment om alles nog even door te nemen met meneer en mevrouw. In de meeste gevallen eindigt zoiets vaak in een verkoop, maar deze zaterdagmiddag niet. Na de laatste slok koffie zei meneer : “Niels, bedankt voor jouw gastvrijheid en het fijne contact. De auto heeft zeker onze interesse, maar we gaan er nog een nachtje over slapen, en geven jou maandag in de loop van de ochtend uitsluitsel”.

Maandagochtend rond 9.15 uur ging de telefoon. Ik nam op, en hoopte natuurlijk dat dit de meneer van afgelopen zaterdag zou zijn. Maar nee, het was heel iemand anders, en vooral iemand die nogal boos op mij was. Voor het gemak noem ik deze meneer nu even meneer Boos, want dat leest gemakkelijker. Meneer Boos was niet zo van het aarzelen en stak meteen (geïrriteerd) van wal tegen mij. Of ik wel eens gehoord had van de AVG wet, want ik had deze voor de volle 100% overtreden, en ik had daarbij zijn privacy geschonden. Nu ben ik best bekend met de privacywet, maar ik had werkelijk waar geen flauw idee waar meneer Boos het hier allemaal over had. Ik zei dit dan ook tegen meneer Boos, en kreeg als reactie : “Nou zeg, gaan we nu nog liegen ook?”. Nee, zei ik, maar kunt u misschien wat preciezer zijn in uw beschuldiging, want ik weet nog steeds niet wat ik u heb misdaan. Meneer Boos zei dat ik dat donders goed wist en dat ik mij niet van de domme moest houden, en sloot af met de woorden : “jullie soort (lees autoverkopers) zijn ook echt allemaal hetzelfde he!” Ik ga kijken of ik hier juridisch wat mee kan, want jullie zijn knettergek zei meneer Boos. En zonder de groeten te doen, beëindigde hij ons gesprek. Of beter gezegd zijn tirade. Ik dacht alleen maar : rare vogel die meneer Boos.

Diezelfde maandagochtend, maar nu wat later, ging weer de telefoon. Nu was het wel de meneer van afgelopen zaterdag en hij had goed nieuws. Ze wilden de auto graag kopen waarbij hij ook meteen vertelde dat hij de vorige eigenaar nog even had gebeld op zondagavond, maar dat deze daar niet zo van was gediend. “haha, die man deed raar joh, hij was echt heel nors en kortaf!”

Het kwartje viel meteen bij mij! Mijn klant had dus meneer Boos opgebeld op zondagavond met wat vragen over zijn vorige auto. Ik vroeg hoe hij dan wel niet aan zijn nummer was gekomen, maar dat bleek vrij eenvoudig te zijn geweest. Deze stond namelijk op een werkplaatsfactuur die per ongeluk nog in het dashboardkastje lag, en dus door meneer Boos zelf in de auto was achtergelaten. “ah, ik snap het” zei ik tegen mijn klant, zonder verder over meneer Boos te vertellen, en we maakten een afspraak voor de aflevering.

Na dit gesprek belde ik toch nog even meneer Boos terug. Ik vertelde hem dat ik nu wél wist waar hij het eerder die ochtend allemaal over had, maar dat ik zeker niet degene ben geweest die zijn telefoonnummer met anderen had gedeeld en dat hij deze zelf in zijn vorige auto had achtergelaten. En als laatste, sorry maar ik kon het niet laten, vroeg ik aan meneer Boos wie hier nu eigenlijk knettergek is…… Een voorzichtig sorry en ook een excuus volgde van meneer die nogal geschrokken leek door de telefoon. Het klonk alsof meneer Boos veranderde in een meneer Sorry, en daarbij het schaamrood op de kaken had staan. Net goed dacht ik!

Dinsdagochtend ca. 10.00 uur. Een bezorgservice van taarten staat plots, en uit het niets, in mijn kantoor met een slagroomtaart met daarop in chocolade geschreven : SORRY!

Drie keer raden van wie deze taart was!