Vorige week zaterdag, ca. 9.00 uur, precies op het via de app overeengekomen tijdstip was meneer daar….

En nadat ik had gezegd dat de hemelbekleding van de auto los begon te geraken (was een wat oudere, maar verder nog zeer mooie auto) en dat er in een ver verleden in de auto was gerookt (het kan maar meteen duidelijk zijn dacht ik…), knikte meneer instemmend en zei : ‘die hemelbekleding had ik inderdaad gezien, en ik dacht ergens in de verte al een rooklucht te ruiken. Tóch wilde meneer een proefrit met de auto maken. En dat kon natuurlijk, geen probleem.

Nu duurt de gemiddelde proefrit doorgaans een half uur tot drie kwartier, maar meneer was na een uur nog steeds niet terug. Na 1,5 uur ook niet, en omdat ik mijn groene kentekenplaten spoedig nodig had voor een volgende proefrit, belde ik meneer toch maar even op. Ik probeerde (heel gemaakt…) grappig te doen, en vroeg of hij de auto vandaag of morgen weer terug zou komen brengen. Aan de andere kant van de lijn : ‘Haha, nee hoor, nog 10 minuten en dan ben ik er weer hoor!’

Een half uur (!) later was meneer er weer. Hij gaf mij de sleutel van de auto terug, terwijl ik hem zijn ID kaart retour deed. ‘Ik ga ‘m niet kopen Niels, het spijt me’ was zijn antwoord. Ok, zei ik, en wat is de reden om niet tot aankoop over te gaan vroeg ik vervolgens. ‘Ja, nou, weet je, de hemelbekleding hangt los, en ik wil absoluut geen auto waar in gerookt is’. Meneer was dus bijna twee uur weggeweest met de auto, en komt met argumenten die vóór de proefrit al lang en breed bij hem bekend, én besproken waren.

Omdat ik ook maar een mens ben, en dus ook geïrriteerd kan raken, moest ik even schakelen. Het liefst zeg ik dan tegen zo’n man : ‘Ja, maar dit wist je vóór de proefrit naar Kuttenbergerveen (en terug) toch ook al Einstein!’ Ik deed dat maar niet, en bleef vriendelijk en correct, maar omdat ik werkelijk waar niets van dit soort mensen kan (en ik denk wil) begrijpen zei ik toch nog even : ‘Ja, maar beste kerel, dat was u vóór de proefrit toch ook al bekend, en notabene met u besproken, dus waarom gaat u dan een proefrit maken van bijna twee uur?’.

Zijn antwoord : ‘Ik was gewoon even benieuwd hoe zo’n auto rijdt, en heel eerlijk, dat rijden doet de auto echt uitstekend hoor, dus harstikke bedankt voor de proefrit hoor!’

Kan iemand mij misschien uitleggen wat dit soort mensen in hemelsnaam bezielt om twee uur met een auto te gaan proefrijden waarvan men op voorhand toch al weet : Ik ga ‘m toch niet kopen! Misschien dat ik deze mensen dan ooit eens ga begrijpen….