Mevrouw had haar auto nét twee weken toen ze mij belde met een uiterst vervelend probleem. ‘Niels, ik wordt er echt serieus gestoord van, en je moet hier echt even naar kijken hoor, want dit kan echt niet langer zo’, aldus mevrouw.

Het probleem in kwestie : De pieptoon als de gordel niet om was bleef maar te pas en te onpas afgaan, ook wanneer de gordel wél om was gedaan. En dan niet bij iedere rit, maar de afgelopen week wel met zeer grote regelmaat…..

Wanneer ben je in de buurt om even langs te rijden vroeg ik. ‘Nou, ik rijd net weg bij de Gamma dus ik kan nu meteen wel even langsrijden eigenlijk’. Ik antwoordde dat dat goed was, terwijl op de achtergrond het vervelende piepsignaal constant aanwezig was. ‘Dan zie je mij zo Niels’.

En omdat de Gamma op nog tien minuten rijden zit, stond mevrouw al vrij snel voor mijn neus, waarbij ze mij direct de sleutel overhandigde met de mededeling : ‘Ga maar kijken, want nu doet ie het ook de hele tijd’. We liepen samen naar haar auto toe, en toen ik het bestuurdersportier opende zag ik direct wat het ‘probleem’ was.

Zonder plaats te hebben genomen in de auto, en dus überhaupt het piepsignaal gehoord te hebben, zei ik met een knipoog dat dit absoluut, en voor de volle 100% onder de garantie zou vallen. ‘Ja, maar je hebt het niet eens gehoord Niels, hoe dan?’ Let maar eens op zei ik, waarna ik om de auto heen liep en de grote emmer latex die op de bijrijdersstoel stond verplaatste naar de kofferbak. Opgelost, zei ik, waarbij mevrouw mij aankeek alsof Michael Jackson uit het niets ineens voor haar stond.

En de volgende keer je zware boodschappen niet meer op de bijrijdersstoel zetten he zei ik. Wat bleek : mevrouw was thuis de boel aan het renoveren en was daarvoor de afgelopen week al een aantal keer bij de Gamma geweest. De ‘boodschappen’ aldaar gingen steevast op de bijrijdersstoel, waardoor de sensor in die stoel dus dacht dat daar iemand had plaats genomen die de gordel niet om had. Vandaar dus ook het geregeld irritante piepsignaal….

Mevrouw schoot voorzichtig, en met lichte schaamte, in de lach en zei : ‘klinkt heel logisch ook, maar ik voel mij nu eigenlijk best wel een beetje een muts’.

(aldus mevrouw zelf….)